Wyszło 119, koło 20 polskich, (3xstrachy; 2xKamp!; 2xRevlovers; 2xUL/KR) 3 poważne powtórki (2xCrystal Fighters, 2xEditors, 2xEverything Everything), 4 koncerty jazzowe, 2 punkowe, żadnego reggae i metalowego, lolmilion.
To wszystko dlatego, że drugi dzień leżę w łóżku i przeczytałam już chyba cały internet, zaraz zacznę robić listę must see z podziałem na "umrę jeśli ne zobaczę", "to legenda, więc wypada", "ne słuchałam, ale podobno daje zajebiste koncerty"
#i nadal sobie śpiewam z Thomem #w różnych wydaniach #tak, wiem, mam własną czcionkę #bardzo charakterystyczną
widziałem uelkaer pięć razy na żywo, czy to oznacza, że jestem już fanatykiem?
OdpowiedzUsuńna liście must see powinna być jeszcze rubryka "chcę, ale nie zobaczę, bo nie żyją (Buckley)/rozpadli się (The Smiths)/rozpadli się, bo nie żyją (Morphine)/nie żyją, bo się rozpadli (eee, Jackson?)"
trudno powiedzieć, zależy od tego w jakich okolicznościach się zjawiałeś na ich koncertach, ale myślę, że jednak ne. :d
Usuń(zawsze pozostają wizualizacje, a jeśli chodzi o Smithsów to Morrissey solo byłby taką namiastką, jak Joy Division i New Order :d)
dwa razy Off, raz Ołpener i dwa razy Poznań, nic szczególnego, wiem :< jestem za to fanatykiem zespołów, o których nikt nie słyszał (ach, co za hipsterstwo).
Usuńweeeź, stary Morrissey to coś strasznego: katuje z zespołem te Smithsowe klasyki, grając je w wydaniu "na bogato i głoooośno!", nie ciągnie już tak ładnie wysokich tonów (wiem, kwestia wieku), a poza tym to z Johnnyn Marrem tworzył świetne duo "tekściarz i kompozytor" (i to właśnie w wykonaniu Johnny'ego te klasyki brzmią jak wtedy w latach osiemdziesiątych). no ale wypowiadam się na podstawie nagrań z youtube'a, więc pewnie przesaaaadzam. poza tym najważniejszy argument: młody Morrissey wyglądał o wiele bardziej zajebiście.
muzyka, której i tak ne znacie? :d słuchanie zespołów, których nikt ne zna jest podwójnie okej, bo albo się ne wybiją i nadal można pozostać w otoczce tajemnej alternatywy albo się wybijają i można mówić "mhm, tak, ale wolałam ich wcześniejsze nagrania" lub być bardzo dumnym :d
Usuńkwestia wieku przestała być dla mnie argumentem po Nicku Cavie i Wodeckim i w sumie jeśli ne daje rady to powinien skończyć, tym bardziej, że zawsze miałam wrażenie, że Morrissey to postać najbardziej nieodporna na krytykę ever. No i jego solowa twórczość jest dużodużo słabsza niż Smithsowa (Marra w sumie też, tylko on w ogóle odszedł od tej stylistyki) i rzeczywiście już jest stary i mniej piękny i chociaż właśnie uargumentowałam wszystko na ne to pewnie bym się i taj szalenie ucieszyła, jakby znów wpadł do Polski :D
zrobiłem sobie podobną listę do tej Twojej, która widnieje wyżej i wychodzi na to, że najwięcej razy (bo aż jedenaście) widziałem zespół kumpla (Social Cream, polecam! takie fajne hałasy w stylu amerykańskiego indie lat 90') :d no i sam tworzę zespół, o którym nikt nie słyszał, to też jest tak bardzo hipsterskie. ale pamiętam i kojarzę Natalię Fiedorczuk jeszcze z czasów, gdy grała z Orchidem (R.I.P. najlepsze polskie indie popy [*]), a nie tylko z solowej działalności i związku oraz dziecka z Maćkiem Cieślakiem.
Usuńon po prostu nie przyjmuje do wiadomości, że nie daje rady. wiadomo, to jest nadęta i egocentryczna osobowość, ale za The Smiths należy mu się cześć i chwała. no i masz rację, Morrissey solo to zupełnie inna para kaloszy, jeśli chodzi o jakość (ale pierwsza płyta miała momenty). niech na Ołpenera wpadnie Morrissey, a na Offa Marr, wtedy będę usatysfakcjonowany! :D