179/365

Jest jakieś 400 stopni w cieniu, ne da się spać dłużej niż do 8, więc kupiliśmy takie oto wiatraczki ratujące życie - polecamy, Margot Rudzińska i inni.

W końcu muzyka!
Open'er ma tę przewagę nad offem, że jest nad morzem - w Katowicach bardzo ne ma co robić poza siedzeniem w realu czy w KFC, więc na teren festiwalu wybieramy się od otwarcia bram i zwiedzamy - JAK ŚLICZNIE, JAK BLISKO, tu poduszki, tam hamaczek, wszędzie trawa, jakieś rzeźby, a do picia zamiast ordynarnej coli gazowany kompot rabarbarowy czyli John Lemon, na dodatek wyprzedaże płyt i stanowisko Pan Tu Nie Stał, fajniusio.
Fuka Lata, jak już wspominałam jest szalenie gorąco, a zespół jest za wcześnie, na dodatek grają wszystko na jedno kopyto, po 20 minutach bardzo potrzebujemy wody, a okazuje się, że organizatorzy jednak pomyśleli i można się zmoczyć od stóp do głów będąc polewanym przez strażaka (i być wreszcie szczęśliwym) i cali tacy mokrzy idziemy na pierwszy tego dnia koncert Kuby Ziółka, czyli Stara Rzeka (pierwszy raz uśmiecham się do Emsziego) - nadal trochę za wcześnie, ale miło się słuchało, rewelacji jednak brak. Następnie czas na gitary - Magnificent Muttley, jako zwycięzcy konkursu w Jarocinie poradzili sobie całkiem dobrze, fajnie operowali gitarami, ale koncert wspominałabym lepiej, gdyby wokalista ne gadał głupot między piosenkami. Ne ma odpoczywania, Ziółek po raz drugi, czyli Hokei i to już było złe, niedobre i w ogóle ne wiem, co tam robiłam, poza tym, że się roztapiałam - bardzo mnie rozczarowało, a spodziewałam się dużo. Nadal ne ma odpoczywania, krótki spacerek na Mikala Cronina (stoję pod wierzbą i uśmiecham się do Emsziego) pierwszy zagraniczny koncert i tak, było przyjemnie, fajne granie, dobre gitary. Ne miałam okazji wcześniej posłuchać płyty, ale po powrocie się za nią zabrałam i jest ok, jest dobrze.
PRZERWA, umieramy z głodu, idziemy na pseudo wege makaron na pole i tyle na niego czekamy i tak się śmiejemy ze stanowiska t-mobile, że o 19.38 orientujemy się, że zaraz najbardziej wyczekiwany przeze mnie koncert tego dnia, czyli Cloud Nothings. Stay Useless słyszymy biegnąc na teren festiwalu, ale ostatecznie spóźniliśmy się ne więcej niż 7 minut i mogłam w spokoju zastanawiać się, co mi się ne podoba - brak jednego gitarzysty zdecydowanie dawał się we znaki i ograniczało zespół, który mógłby zaszaleć - szalał na pewno perkusista, któremu pod koniec została tylko jedna sucha kropka na koszulce, zdziwiłam się też, że taki niepozorny mężczyzna jak Dylan może tak miękko mówić i tak - z braku innego słowa - ciężko śpiewać. I tak, mimo że przez cały koncert bawiłam się nieźle, to tak naprawdę wrażenie zrobiło na mnie, niestety, tylko Wasted Days grane przez dobry kwadrans.
Jesteśmy ciency i czas na następną, tym razem już wcześniej zaplanowaną przerwę, czas na strefę gastronomiczną i nakręcenie beki przez Zbigniewem i znalezienie miejsca, gdzie Grolsche sprzedają w butelkach.
Trzepaki wraz ze strefą converse zostały moimi ulubionymi miejscami, dlatego po chwilowym przebywaniu w tłumie postanowiłam stamtąd oglądać prawdopodobnie najodważniejsze posunięcie Rojka w tej edycji, mianowicie Zbigniewa Wodeckiego i Mitch&Mitch. Jaka kiedyś była piękna muzyka! Jak to było wspaniale zaaranżowane, z jaką radością oni to grali, jak publiczność się bawiła! Jaki ten Wodecki ma głos i na ilu on rzeczach umie grać! Urzekło mnie i rozbawiło, poszłam się odziać, bo upał zelżał i odpuszczając headlinera wybieram się na tańce! AlunaGeorge, czyli prześliczna Aluna Francis na wokalu (patrzę na jej nogi, patrzę, patrzę... a to dopiero kolana!) i George na didżejce rozruszali publiczność, jak Alunka zamachała swoją swaggerską rączką to cały namiot zaczął machać rączkami, szkoda, że najwięcej ludzi skakało na ne ich piosence - było white noise, bardzo dobrze, że było. Ne koniec elektroniki, Lauren Halo czy Blondes? Zaczęłam od tego drugiego, rozkręcali się trochę, ale łuu, ale się rozkręcili. Z lekkim uczuciem żalu przeszłam na scenę eksperymentalną na koncert mrocznej księżnej, która poza tym, że wyglądała hipnotyzująco ne bardzo mnie porwała, dzięki czemu zobaczyłam koniec Blondes i pozbawiona dylematu przeszłam się na Shackletona, gdzie próbowałam tańczyć i w ogóle się cieszyć, ale mój organizm krzyczał JESTEŚ OD 12H NA KONCERTACH, IDŹ SPAĆ, więc po pół godziny się poddałam i wróciłam na pole.