O 7 Zuzia wyrzuciła mnie z namiotu (żartuję - tam już się ne dało spać z gorąca), o 9 przeraziła mnie kolejka do mycia, ale jednak z ludzi są bezmózgi i weszłam bez kolejki pod zasłonkowy prysznic (po co się rozglądać)
najbardziej zmęczeni na świecie.
Przychodzimy na koncerty tak wcześnie, że brama jest jeszcze zamknięta, chcemy się położyć na materacach, które są tak nagrzane, że parzą, więc kładziemy się na paletach pod wikliną, gdzie może i włażą drzazgi, ale wieje.
Próbujemy zasnąć, ale w końcu przyszliśmy na koncerty, czas nieogarniać na Semantik Punk i ja ne jestem najlepszą osobą do wypowiadania się o tym koncercie, bo uznaję go za dziejową klęskę i tragedię i nic mi się ne podobało i strasznie rozdrażniona poszłam do namiotu na Piotra Kurka o którym słyszałam wiele dobrego i usłyszałam wiele dobrego. Mimo że to kolejny muzyk, który był ustawiony za wcześnie, to siedząc na deskach z zamkniętymi oczami widziałam miłe, kolorowe rzeczy. Krótko było, krótko!(ważne wspomnienia jest to że od tego momentu śledził nas Łukasz Warna Wiesławski z delfinem) Czas na pierwsze rapsy na festiwalu, czyli Bisz/B.O.K Band. Miałam wrażenie, że odrobinę przerosła ich scena, ale mieli bardzo dobry kontakt z publicznością i się starali - ogólnie na plus, ale w połowie zdecydowałam się przejść na Nathalie And The Loners, której ne usłyszałam ani jednej piosenki, bo przebijała próba UL/KR z sąsiedniej sceny. Poszłam więc posiedzieć pod barierkami (cień!) a później pod budkę dźwiękowców (więcej cienia!) posłuchać chłopaków. Miałam okazję już być na ich koncercie na Openerze (dzieńdobry, nazywamy się uelkaer i przyjechaliśmy saportować Rijanę) i wtedy zaprezentowali się o niebo lepiej, ale pewnie wpływ na to miała znów za wczesna pora jak i to, że to była godzina osobistego kryzysu i po prostu starałam się ne umrzeć. Ne interesował mnie ani jeden ani drugi gitarowy hałas, więc skierowałam się na pole znów na pseudo wege makaron widząc po drodze Gosię Halber, która wyglądała, jakby przyszła straszyć małe dzieci, ale ne szkodzi, nadal ją uwielbiam. Luksus cienia pod namiotem kusił opuszczeniem następnego koncertu, ale po spojrzeniu w książeczkę okazało się, że KTL to drone'y i że na takim czymś jeszcze ne byliśmy, więc można iść. Więcej było gadania i palenia jednak, niż słuchania, a mnie z Panieną Wolańską poniosło do piaskOFFnicy, bo chciałyśmy zobaczyć, czy tam puszczają dzieci koszykami w rzece.
O 19.40 z okazji odwołanej siostry Beyonce zostałam pozbawiona dylematu i mogłam iść popatrzeć na Szwedzkiego słodziaka Jens Lekman, urodzony tego dnia co ja, dał najbardziej cukierkowy i urokliwy koncert jaki miałam okazję widzieć. Myślałam, że Devendry Banharta ne da się w tej kwestii przeskoczyć, a jednak. Jens, w czapeczce, z dziewczyną na basie i panią ubraną w barokową suknię na skrzypcach opowiadał historię do każdej piosenki, tańczył, śmiał się, rzucał brokatem i wyszedł na dwa bisy. Cudo, cudo, cudo, myślę, że mój ulubiony offowy koncert i jestem tylko troszkę zła, że ne poszłam na zastępstwo za Solange, które roztańczyło całą publiczność. Na Marka Fella poszliśmy głównie dlatego, żeby ne iść na Brutal Truth. Na początku byłam rozśmieszono-zdziwiona, muzyka brzmiąca jak nagranie z rezonansu i w żadnym momencie ne było słychać więcej niż 3 dźwięki, usilnie próbowałam znaleźć rytm, który nigdy ne utrzymywał się dłużej niż przez 30 sekund, ale kiedy Kubicki z Kilofem zaczęli tańczyć w sposób wyglądający jak atak padaczki zaczęłam się dobrze bawić. Sama muzyka wiele się ne zmieniła, a jednak jestem w stanie powiedzieć, że się rozkręciło, bardzo fajnie.
Odpuszczam indieWalkmena dla Julii Holter, której płyt słuchało mi się z trudnością, a koncertu wcale. Było różnorodnie, widać było, że Julia ma wielu fanów, jak sama wspomniała, była w Polsce szósty raz, miły głos, miłe granie - miły to chyba najlepszy przymiotnik, dla tego co widziałam.
Ile osób w sobotę o 23.05 biło się z myślami czy iść na niezapomniany koncert jazzowy czy niezapomniany koncert jazzowy? Zaczęłam od Skalpela, posiedziałam 10 minut, po czym zebrałam się na scenę eksperymentalną, by poczuć się jak w trumnie. Bohren & Der Club Of Gore pokazali coś bardzo mało ziemskiego. Cisza w namiocie, ich ne widać, większość ludzi leży albo siedzi. Odpłynęłam gdzieś niesamowicie daleko przez te pół godziny, jakie spędziłam na ich koncercie, wyszłam, bo bałam się, że zasnę - corazbardziejzmęczona. Wróciłam na ostatni utwór Skalpela ciesząc się widowiskiem, co Ninja Tune to jednak Ninja Tune.
No i wreszcie. Only rain, clouds and post-rock, I'm so post-rock I shit sad birds i tak dalej (to ne bardzo prawda, ale lubię tak myśleć.) Idąc na Godspeed You! Black Emperor spodziewałam się widowiska życia, koncertu do top5 (które jest top3 tak naprawdę). Jak się zawiodłam, jak się zawiodłam. Muzycznie było oczywiście cudownie, ale cały koncert robił wrażenie przez 10 minut, może kwadrans. Denerwowało mnie to, że ich ne widzę, denerwowało mnie to, że jest za cicho, nawet to, jak jednolite były wizualizacje w tle mnie denerwowało. Zasmucili mnie, ale może też o to chodziło.
Próbowałam iść na Austrę, ba, miałam w planach Holy Other, ale ne dało się. Za mało odpoczywania było.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz