<głupoty>Dziś mija 855 dni od momentu, w którym dane mi było zobaczyć Rogera Watersa wystawiającego spektakl The Wall, a on znów tu jest (może ne tak dokładnie tak bardzo tu, jak wtedy, ale nadal dzieli nas tylko 130km) i z tej okazji, że ne pojechałam na ten koncert* włączyłam sobie koncertowe Is there anybody out there? spodziewając się łez wywołanych wspomnieniami**, a zamiast tego ne mogłam dosłuchać tej płyty do końca.
Ja wiem, że ścianie jest daleko do DSOTM i WYWH, że ta płyta jest trochę za długa i Waters trochę za dużo gada o wojnie, ale to jest nadal geniusz i nadal potrafię całą tę płytę prześpiewać, włącznie z ukrytą informacją w empty spaces, a słuchanie mi ne idzie. I jak kiedyś żałowałam, że odkryłam flojdów tak późno, to teraz jestem zła, że znam ich tak dobrze tak wcześnie.</głupoty>
*teraz w sumie ne wiem, dlaczego ne pojechałam, ale wszystkie recenzje głoszą, że gorzej niż w Łodzi i że masa randomowych ludzi z hotdogami, którzy chyba ne wiedzieli, po co przyszli
**mimo usilnych prób płaczu na Bon Iverze i The xx (ze smutku) i Alt-J, Małpach i Autre Ne Veut (dwa pierwsze z radości, a trzecie ne wiem z czego, ale myślałam, że będę płakać) poza Rogerem nikt ne poruszył mojego zimnego serca na tyle, żeby sobie pochlipać. Chociaż Tom Krell był blisko.
#Grumpy #kotkotkot #najsłodziej #jestem tumblrową dziewczynką bez tumblra #ew. mam mentalność starej panny #pink floyd #jestem zła #gadam głupotki
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz