(Rojek zrobił promocję na arbuzy, bo później zbiera zielone skórki i zimą, podgryzając je sobie przeczesuje youtube w poszukiwaniu artystów z gatunków o których ne ma pojęcia, ale ma dosyć bycia wege cały rok, więc latem przemienia się w kota niczym Minerwa McGonagall i je kiełbę i myszy, śmiechśmiech, kolejny motyw przewodni offa)
3. dnia jest... Ne można powiedzieć, że chłodniej ale odrobinę mniej upalnie, bo słońce jest schowane za senno-mlecznymi chmurami. I my też jesteśmy senni i musimy żyć do wpół do trzeciej nad ranem, ne wolno odpuścić, więc niedziela stała się bardzo leniwym dniem, bo na koncerty zebraliśmy się dopiero koło 17, ale wcześniej zahaczyliśmy jeszcze o kryptobar, przez co po raz drugi opuściłam koncert Rebeki. Autre Ne Veut, o 17.50, największa radość z ogłoszenia, jedna z moich ulubionych płyt tego roku, do tego stopnia, że zdecydowałam się trzymać barierki. Czekam, cała w nerwach, co też ten Arthur pokaże, wyszedł. Zaczął od najukochańszego Play by Play i od tego momentu było... Cóż, w zasadzie gorzej. Mimo całej emocjonalności tej muzyki, to jakiego proroka z siebie robił było bardziej żałosne niż poruszające, na dodatek okropnie się rozjeżdżał z podkładem, on swoje, muzyka swoje. Gdyby ne ostatnie Counting strasznie źle wspominałabym ten koncert.
Wolę być zmęczona koncertami niż życiem, dlatego we trzy dziewczynki najpierw skakałyśmy w najgorszym tłumie na Japandroids, których wszystkie piosenki brzmią tak samo, ale co się naskakałyśmy i nakrzyczałyśmy to nasze. Dobra zabawa. Całe w piachu poszłyśmy do prawie już pełnego namiotu trójki na Fucked Up i miałyśmy to szczęście zobaczyć wokalistę jeszcze na scenie, ale to co się potem działo, to czyste szaleństwo. Rekord świata w czasie, jaki zajęło rozkręcenie pogo na tym koncercie został prawdopodobnie pobity, bo ne trwało to dłużej niż 5 sekund. Damian biegał, był niesiony na fali, przytulał wszystkich i ciągle śpiewał. Opuściłam widowisko po pół godziny, bo bałam się o siebie, ale w pełni zrozumiałam, dlaczego ich koncert z 2009roku jest uznawany za jeden z 8 najlepszych koncertów offowych ever. Krótki odpoczynek na Moleście, ale ne mogę powiedzieć, żebym jakoś bardziej uczestniczyła w tym koncercie.
Za namową Panieny Wolańskiej wybrałam koncert w namiocie eksperymentalnym, na który wszyscy patrzyli z zażenowaniem tego dnia, bo też ne gościł wówczas zbyt eksperymentalnych artystów, ale NA SZCZĘŚCIE odbył się tam występ Thee Oh Sees. Drewniana podłoga cała bujała się pod wpływem skaczących ludzi i w jednym miejscu ne wytrzymała - dziura po kolano. Wszędzie buty i porozdeptywane paczki papierosów, latające serpentyny, mniejwięcej co trzecia osoba na fali, wybawione max, mimo że cała obolała.
Krótka przerwa w kryptobarze (jakie to było super miejsce!) 20 minut na Deerhunterze, którego w ogóle ne słucham i który wynudził mnie szalenie i był to kolejny koncert z którego wyszłam smutna, ale ne na długo. Fire! które poznałam dzięki stalkingowi Gosi Halber dając niesamowity koncert, a ich muzyka zrobiła ze mną podobne rzeczy, co muzyka Bohrenów, tylko w dużo bardziej energetyczny sposób. Goat to moja największa nadal nieodżałowana strata, po raz kolejny potańczyłam 10 minut podziwiając to, co się działo na scenie, ale mój brzuszek bardzo domagał się nakarmienia i jeśli jeszcze kiedykolwiek będę miała szansę zobaczyć Szwedów tańczących niczym afrykańscy szamani to na pewno wykorzystam ją lepiej.
Ponieważ My Bloody Valentine miało być najgłośniejszym koncertem w moim dotychczasowym życiu spędziłam go pod trzepakami otoczona przez śpiących ludzi. Mimo że wiedziałam, że obcuję z żywą legendą (drugi raz tego lata) to ne potrafiłam tego poczuć, więc udałam się na Mykki Blanco, którego/ą widziałam co najmniej 3 razy tego dnia na innych koncertach. Ne wiedziałam czego mogę się spodziewać, ale wchodząc do namiotu od razu zrozumiałam dlaczego go/ją nazywa się divą rapu. Pławił/a się wśród publiczności nawijając jak najęty/a, tańczył/a na stole, wyśpiewując swoje imię, a na koniec zostawiła publiczność z DJ, który puszczał deathgripsowe covery Michaela Jacksona. My name is Mykki Blanco, my name is Mykki Blanco, Mykki Blanco, Mykki Blanco - piszę to 3 tygodnie po offie, a nadal momentami ne mogę tego wywalić z głowy.
Mimo takiej dawki doznań tego dnia postanowiłam ostatkami sił jeszcze zostać na Johnie Talabocie i całe szczęście!(stoję metr od Emsziego i prawie macham, ale ne chcę przerywać takiego dobrego koncertu) Wytańczone, pouśmiechane, bo z tego Johna taki pocieszny nieśmiały miś i chociaż Destiny było zagrane raczej ciężko niż do podrygiwania to bez wątpienia cała publiczność bawiła się dobrze.
OFF IS OFF, zapewne do zobaczenia za rok!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz